Tajemnice bolesne - rozważania o radości
Tajemnica modlitwy w Ogrójcu
Radość
Radość co coś więcej
niż śmiech głośny i wesoły,
niż zgromadzone bogactwa,
suto zastawione stoły.
To iskra miłości
tak rozpalająca serce,
że wystarczy jej
i dla przyjaciół i dla wrogów,
to również
dobrowolnie przyjęte cierpienie
i z pełną ufnością
ofiarowane Panu Bogu.
To taki zachwyt nad pięknem,
że dusza w Tobie śpiewa,
to stały kontakt ze Stwórcą
- poprzez Jego dzieła
przybliżający obraz Nieba.
Rozważanie
Jan Paweł II w Liście apostolskim „Salvifici doloris” mówi, że radość pochodzi z odkrycia zbawczego sensu cierpienia. Dlatego cierpienie dobrowolnie przyjęte i z pełną ufnością ofiarowane Panu Bogu jest w stanie wypełnić serce człowieka wielką radością.
Jak jednak jest to trudne i jakiej walki wewnętrznej wymaga – widać podczas modlitwy Pana Jezusa w Ogrójcu. Ta wielka trwoga konania trwa do chwili, w której Jezus wypowiada zgodę na to, by wypełniła się wola Ojca. Potem już w Jego postawie pojawia się uległość, ogromny pokój wewnętrzny wypełniający Go radością płynącą z odkupienia świata zgodnie z wolą Bożą.
Jezu, zgadzający się podczas modlitwy w ogrodzie Getsemani na wypełnienie woli Ojca, napełniaj mnie radością z każdego dobrowolnie przyjętego cierpienia, aby wyprosić niebo dla grzeszników, dusz czyśćcowych, dla moich bliskich, dla mnie.
Tajemnica biczowania Pana Jezusa
Nie zawsze radość jest uczuciem pozytywnym. Są sytuacje, w których jest ona czymś niewłaściwym, oburzającym. Radość z bicia i bezlitosnego zadawania ran fizycznych lub psychicznych bliźniemu, jest patologią psychiki, obcą zdrowemu, wrażliwemu człowiekowi. Twoim oprawcom, Jezu, biczowanie sprawiało radość. Im bardziej bolało, im więcej było krwi, tym bardziej byli z siebie zadowoleni. Praca, której się podjęli, wypaczyła ich psychikę, zabiła w nich Bożą radość, wrażliwość, miłość; stali się robotami do bicia, nieczułymi, bezmyślnymi, pozbawionymi skrupułów.
Czy tak modne dzisiaj gry komputerowe nie niosą w sobie olbrzymiego zagrożenia, skoro często uczą młodych ludzi, dzieci, radości z wygranej polegającej na biciu tak długo, aby zabić? Czy spędzając wiele godzin na takiej zabawie, przenosząc zachowanie z gier komputerowych w realny świat, nie stają się bezdusznymi robotami jak oprawcy biczujący Jezusa? Czy jest jeszcze w ich sercach miejsce na miłość?
Biczowany Jezu, ratuj ludzi przed niewłaściwymi radościami wypływającymi z zadawania bólu, cierpienia, z bicia i zabijania. Racz nauczyć ludzi, jak budować tamy broniące przez zalewem wymysłów szatana, niszczących w ludziach to co Boże, co święte, co przepełnia serca autentyczną, czystą radością.
Tajemnica cierniem ukoronowania
Szczery śmiech powinien być objawem ogromnej, czystej radości. Jest on przeciwieństwem śmiechu ironicznego, kpiącego, odzwierciedlającego radość wypaczoną, wypływającą z zadawania bólu drugiemu człowiekowi. Z taką złą radością całej kohorty żołdactwa spotkałeś się, Jezu, podczas zabawy jaką urządzili sobie, gdy Piłat wydał Cię w ich ręce.
Słyszałeś ich śmiech, głośny, szyderczy, którego dźwięk zadawał Ci ból równie dotkliwy jak kolce cierniowej korony włożonej przez nich na Twoją głowę. Zabawa kosztem drugiego człowieka, poprzez zadawanie cierpień fizycznych lub psychicznych, nie niesie za sobą czystej radości, wypływającej z miłującego serca.
Jezu w szkarłatnym płaszczu i cierniowej koronie, cierpię razem z Tobą i proszę, chroń mnie i moich braci od złej radości raniącej innych, daj siłę i odwagę do stawania w obronie krzywdzonych. Naucz mnie czystej Bożej radości i dzielenia się nią z ludźmi.
Tajemnica niesienia krzyża
Nawet na drodze krzyżowej, pomimo ciężaru krzyża, bólu i cierpienia, spotkałeś, Jezu, radość tym większą, że zupełnie nie spodziewaną, ofiarowaną spontanicznie z potrzeby kochającego serca. To Weronika, nie bacząc na okrucieństwo żołdaków, na grożące jej z ich strony niebezpieczeństwo, okazała Ci troskliwą pomoc, przyniosła ulgę w cierpieniu. Ten okruch radości ofiarowany przy czułym otarciu chustą Twoje skrwawionej, zlanej potem twarzy, w wielkim opuszczeniu, którego doznawałeś, był jak balsam zarówno dla ciała, jak i ducha.
Obraz Twego oblicza pozostawiony na chuście na pewno stał się najcenniejszym darem dla Weroniki, niosąc radość i pocieszenie na jej drodze krzyżowej za Tobą podczas całego jej życia.
Jezu, tak łatwo gubimy radość, gdy dotykają nas troski, cierpienia, bóle, niepowodzenia. Niech wówczas Twoje oblicze z chusty Weroniki pozwoli nam odkrywać sens tych chwil doświadczeń. Daj nam łaskę godnego, chrześcijańskiego przeżywania tych trudnych chwil, by mogły one przynieść wieczną radość nieba.
Tajemnica śmierci Pana Jezusa na krzyżu
Ramiona Jezusa rozpostarte na krzyżu są jak skrzydła przygotowane do lotu ku niebu. Śmierć to tylko ostatnie odbicie się od ziemi, by z radością poszybować w górę, gdzie również z rozpostartymi ramionami czeka Bóg Ojciec, aby w swoim miłosierdziu obdarzyć szczęściem wiecznym powracające dziecko.
Czym jest dla mnie śmierć? Dlaczego budzi przerażenie i paraliżujący lęk, mimo że jest nieunikniona i pewna?
Przecież Jezus, którego mam naśladować, uczynił ją narzędziem zbawienia wiecznego. Ale to wszystko przerasta moje wyobrażenia. Ja tak kurczowo trzymam się ziemi. Może tylko czasami, gdy ktoś bardzo cierpi i lekarze nie dają nadziei na wyzdrowienie, uznaję śmierć za wybawienie, ale tak trudno traktować ją jako powód do radości.
Jezu, proszę naucz mnie nie tylko radości życia na ziemi, ale również radosnego, ufnego i pełnego duchowego przygotowania do oczekiwania na śmierć moją lub innych osób, patrzenia na nią z radością bliskości nieba. Tylko Ty możesz sprawić, żebyśmy zamiast udawać, że śmierć nas ominie, zaczęli trenować, by ten ostatni w naszym życiu skok wzwyż, nie zakończył się upadkiem, lecz był radosnym wzbiciem się w górę tak wysoko, by osiągnąć niebo.