Tajemnice światła - rozważania na XXV Dzień Papieski
Chrzest Pana Jezusa w Jordanie
Jan Chrzciciel, prorok nawrócenia, wskazuje na Jezusa i mówi: „Oto Baranek Boży”. Jest to określenie symboliczne. Dla słuchaczy Jana było ono zaproszeniem do zgłębiania tajemnicy tej Osoby, która stanęła w Jordanie, by prosić o chrzest. Kim On jest? Kim jest Ten, na którego wskazuje ostatni prorok Starego Prawa, Jan Chrzciciel? W określeniu „Baranek Boży” ludzie stojący nad Jordanem odkryli spełnienie nadziei na obiecanego Mesjasza.
Prorok nadziei, Jan Paweł II, stojąc na stadionie w Chile, kategorycznym ruchem wskazywał na wyobrażenie Jezusa stworzone na podstawie Całunu Turyńskiego. Wskazywał na oblicze Jezusa i pytał: „Młodzi Chilijczycy, nie bójcie się patrzeć na Niego! Spójrzcie na Pana: co widzicie? Czy On jest tylko mędrcem? Nie! On jest kimś więcej! Czy jest prorokiem? Tak! Ale jest kimś więcej! Czy jest reformatorem społecznym? Znacznie więcej niż reformatorem, znacznie więcej. Spójrz na Pana uważnym okiem, a odkryjesz w Nim oblicze samego Boga. Jezus jest Słowem, które Bóg miał przekazać światu. To sam Bóg przyszedł, aby dzielić nasze istnienie, istnienie każdego z nas”.
W kontakcie z Jezusem rozkwita życie. Daleko od Niego jest tylko ciemność i śmierć. Wy macie pragnienie życia. Życia wiecznego! Życia wiecznego? Szukajcie takiego życia, a znajdziecie je w Tym, który nie tylko daje życie, ale sam jest Życiem.
Przez chrzest Jezus staje na progu swojej misji. Będzie Barankiem Bożym, będzie sługą. Podejmując swoją misję, zrealizuje nadzieje wielu – wszystkich. Przez swoją misję Chrystus spełni nadzieje noszone w sercu każdego człowieka: nadzieję na istnienie i stałą obecność kogoś, kto kocha mnie zawsze i bezwzględnie.
Patrz na Jezusa, który słucha słów z nieba: „Tyś jest mój Syn umiłowany”. Kim On jest dla ciebie?
Objawienie na weselu w Kanie Galilejskiej
Prorok Ozeasz mówił do narodu wybranego: „I poślubię cię sobie na wieki, poślubię przez sprawiedliwość i prawo, przez miłość i miłosierdzie. Poślubię cię sobie przez wierność, a poznasz Pana”.Oz 2,21–22Poznać Pana – oto cel zbawczych czynów Boga. Cud w Kanie też prowadzi właśnie do tego celu. Czytamy, że był to pierwszy ze znaków Jezusa, przez który objawił On swoją chwałę. A Jego uczniowie w Niego uwierzyli (por. J 2,11). Ważna jest tu rola Maryi. Dzięki Jej interwencji uczniowie poznają Pana. Jej „wychodzenie naprzeciw potrzebom człowieka oznacza (…) wprowadzenie ich w zasięg mesjańskiej misji i zbawczej mocy Chrystusa. Jest to więc pośrednictwo: Maryja (…) jako Matka równocześnie chce, aby objawiła się mesjańska moc Jej Syna. Jest to zaś moc zbawcza, skierowana do zaradzenia ludzkiej niedoli, do uwalniania od zła, jakie w różnej postaci i w różnej mierze ciąży nad życiem ludzkim. (…) W Kanie, dzięki wstawiennictwu Maryi i posłuszeństwu sług, Jezus zapoczątkował swoją godzinę. W Kanie Maryja jawi się jako wierząca w Jezusa: Jej wiara sprowadza pierwszy znak i przyczynia się do wzbudzenia wiary w uczniach”.Redemptoris Mater, 21Tuż za wiarą postępuje nadzieja. Przy rozważaniu tej tajemnicy podziękuj za Maryję, która jest Prorokinią nadziei. Podziękuj za to, że wprowadza Ona twoje niedostatki w zasięg mocy Mesjasza.
Głoszenie Ewangelii i wzywanie do nawrócenia
Słowo „prorok” pada wiele razy w Ewangelii według św. Mateusza i św. Łukasza. Prorok to ten, który przekazuje światu przesłanie samego Boga. Jezus jest prorokiem nadziei i jej spełnieniem. Śpiewamy: „Chrystus to nadzieja cała nasza. Umierając zło zwyciężył, pokój nam ogłasza”.Chrystus niesie w sobie spełnioną nadzieję – zło przezwyciężone miłością. Zadanie prorokowania o tym zwycięstwie przekazuje apostołom, a także wszystkim, którzy go doświadczyli. Jan Paweł II pisał o tym zadaniu w dokumencie o Kościele w Europie: „Kościele w Europie, czeka cię zadanie nowej ewangelizacji! Umiej odnaleźć entuzjazm głoszenia… (…) Tobie ta nadzieja została ofiarowana w darze, abyś ją z radością przekazywał”.
Przemienienie na Górze Tabor
Na górze Tabor obok Jezusa stają Mojżesz – prawodawca i Eliasz – prorok. Rozmawiają z Nim o Jego odejściu, czyli przejściu. Motyw ten nawiązuje do przejścia przez Morze Czerwone – wyjścia z niewoli ku wolności.Benedykt XVI tłumaczy, że Krzyż Jezusa jest nowym exodusem – przejściem przez mękę do chwały. Męka nie jest końcem, ale drogą do światła, wolności i radości. Rozważając tę tajemnicę, rozmawiaj z Chrystusem o swoich „przejściach”. Tylko On może wpisać to, co trudne, w drogę prowadzącą do chwały.
Ustanowienie sakramentu Eucharystii
Tytuł „Baranka Bożego” wypełnia się w Eucharystii. Na każdej Mszy słyszymy: „Oto Baranek Boży…”. Eucharystia otwiera nas na nadzieję.Nadzieja nie jest emocją, ale postawą opartą na tym, co już się wydarzyło – na miłości Boga. Chrystus w Eucharystii przychodzi, aby budzić nasze nadzieje i przemieniać nasze życie. Jego miłość jest siłą, która przemienia świat. Rozważając tę tajemnicę, dziękuj Chrystusowi za Jego obecność i miłość.